دروغگویی و مشوق های گروهی
ترجمه شده

دروغگویی و مشوق های گروهی

عنوان فارسی مقاله: دروغگویی و مشوق های گروهی
عنوان انگلیسی مقاله: Lying and team incentives
مجله/کنفرانس: مجله روانشناسی اقتصادی - Journal of Economic Psychology
رشته های تحصیلی مرتبط: علوم اقتصادی و روانشناسی
گرایش های تحصیلی مرتبط: روانشناسی شناخت
کلمات کلیدی فارسی: طرح های جبران خسارت، دروغ گویی، تیم، تفاوتهای فردی، آزمایشی
کلمات کلیدی انگلیسی: Compensation schemes - Lying - Team - Individual differences - Experiment
نوع نگارش مقاله: مقاله پژوهشی (Research Article)
نمایه: scopus - master journals - JCR
شناسه دیجیتال (DOI): https://doi.org/10.1016/j.joep.2012.10.011
دانشگاه: دانشگاه کلن، گروه توسعه و اخلاق تجاری آلمان
ناشر: الزویر - Elsevier
نوع ارائه مقاله: ژورنال
نوع مقاله: ISI
سال انتشار مقاله: 2013
ایمپکت فاکتور: 1.636 در سال 2019
شاخص H_index: 59 در سال 2020
شاخص SJR: 0.342 در سال 2019
شناسه ISSN: 0167-4870
صفحات مقاله انگلیسی: 7
صفحات ترجمه فارسی: 12
فرمت مقاله انگلیسی: pdf
فرمت ترجمه فارسی: pdf و ورد تایپ شده با قابلیت ویرایش
مشخصات ترجمه: تایپ شده با فونت B Nazanin 14
ترجمه شده از: انگلیسی به فارسی
وضعیت ترجمه: ترجمه شده و آماده دانلود
آیا این مقاله بیس است: خیر
آیا این مقاله مدل مفهومی دارد: ندارد
آیا این مقاله پرسشنامه دارد: ندارد
آیا این مقاله متغیر دارد: دارد
آیا منابع داخل متن درج یا ترجمه شده است: خیر
آیا توضیحات زیر تصاویر و جداول ترجمه شده است: بله
آیا متون داخل تصاویر و جداول ترجمه شده است: خیر
کد محصول: 8374
رفرنس: دارای رفرنس در داخل متن و انتهای مقاله
رفرنس در ترجمه: درج نشده است
ترجمه فارسی فهرست مطالب

چكیده


1. مقدمه


2. آزمایش


3. فرضیه


4. نتایج


5. نتیجه گیری

فهرست انگلیسی مطالب

abstract


1. Introduction


2. Experiment


3. Hypotheses


4. Results


5. Concluding remarks

نمونه ترجمه فارسی مقاله

چكیده


تاثیر دو طرح غرامتی محبوب در تمایل افراد به دروغگویی را از طریق تطبیق برنامه آزمایشی فیچبچر و هاسی (2008) مورد بررسی قرار می دهیم. به نظر می آید كه دروغگویی در مشوق های گروهی بارزتر از فعالیت های شخصی است و این یكی از ویژگی های غفلت شده از طرح غرامت را برجسته تر می كند. علاوه بر این وقتی از انگیزه های متفاوت رفتار غیر اخلاقی مشخص تر در مشوق های گروهی رفع ابهام می شود، درمی یابیم كه افراد در مشوق های گروهی تمایل بیشتری به دروغگویی دارند زیرا می توانند مسئولیت شان را پراكنده كنند، یعنی نمی توان اعمال فریبنده آنها را مشخصا و به صورت جداگانه به خودشان نسبت داد. در مورد كنترل متغیرهای تفاوت های فردی، یافته های ما قوی تر نیز هستند. در هر دو طرح غرامتی افرادی که جوان، مرد، به شدت برونگرا و روان رنجورند تمایل بیشتری به دروغگویی دارند.


1. مقدمه


فریب و دروغگویی در همه تعاملات اجتماعی مشترك است و اخیرا این موضوع توجهات زیادی در حوزه ادبیات اقتصاد تجربی به خود جلب كرده است. برای مثال در بازی ساده و ابتكاری «تاس اندازی» فیچبچر و هاسی متوجه شدند كه مردم به طور سازمان یافته ای در زمانی كه تعداد گزارش ها مزد شخصی آنها را نشان می دهد، مقدار یك تاس اندازی شخصی را بیش از حد واقعی گزارش می دهند. جالب تر اینكه، به نظر می رسد مردم ادعاهای خود را به اندازه كامل آن چیزی كه نویسندگان «دروغ ناقص» می نامند مبالغه نمی كنند. این نتیجه در راستای نظریه «حفظ خود انگاره» است كه توسط امیر، مزار و آریلی بررسی شده است. آنها استدلال می کنند در اندكی دروغگویی لزوما نیازی نیست كه خود انگاره یك فرد به عنوان شخصی صادق تغییر كند. گنیز به بررسی نقش عواقب تمایل به دروغگویی پرداخته و متوجه شد كه مردم فریبكار اغلب سود زیادی می كنند و مردمی كه فریب می خورند زیان كمتری می بینند. شوایتزر و اچسی خاطر نشان كردند وقتی مردم از رفتار نادرست دروغگویان بهره ای می برند، افراد دروغگو تمایل دارند كه راحت تر دروغ هایشان را توجیه كنند. پیرو این بحث، ویلترمات نشان می دهد احتمال اینكه مردم دست به تقلب بزنند در زمانی كه مزایای انجام این كار با فرد دیگری تقسیم شود بیشتر است حتی اگر آنها این فرد را نشناسند. در تحقیق مشابهی مزار و آگاروال مشخص می كنند افرادی كه در ابتدا طرز فكر گروه گرایی دارند غالبا رفتاری غیر اخلاقی از خود نشان می دهند یعنی هنگامی كه كمتر برای اعمال خود احساس مسئولیت می كنند، پیشنهاد رشوه می دهند. بنابراین، به نظر می رسد فریب دادن به لحاظ روانی آسان تر است زیرا مسئولیت های شخص پراكنده می شود، به عنوان مثال احتمال فریب دادن در زمانی كه نقش سببی شخص برای رفتار غیر اخلاقی پنهان است افزایش می یابد.

نمونه متن انگلیسی مقاله

abstract


We investigate the influence of two popular compensation schemes on subjects’ inclination to lie by adapting an experimental setup of Fischbacher and Heusi (2008). Lying turns out to be more pronounced under team incentives than under individual piece-rates, which highlights a fairly neglected feature of compensation schemes. Moreover, when disentangling different motives of the more pronounced unethical conduct under team incentives, we find that subjects tend to lie more under team incentives because they can diffuse their responsibility, i.e., their deceptive acts cannot unambiguously be attributed to them individually. Our findings are robust even when controlling for individual difference variables. In both compensation schemes subjects who are younger, male, high on Extraversion, and high on Neuroticism tend to lie more.


1. Introduction


Deception and lying is common in all kinds of social interaction (Bok, 1999; Feldman, 2009) and recently, this topic also raised considerable interest in the experimental economics literature (Croson, 2005). In a simple and innovative die-rolling game Fischbacher and Heusi (2008), henceforth F&H, for example, find that people systematically over-report the true value of a private die-roll when the reported number determines their individual pay. Interestingly, people seem not to exaggerate their claims to the full extent what the authors call ‘incomplete lying’. This result is in line with the idea of ‘self-concept maintenance’ investigated by Mazar, Amir, and Ariely (2008). They argue that lying to a small extent does not necessarily require changing one’s self-image as an honest person. Gneezy (2005) investigates the role of consequences on the inclination of lying and finds that people deceive more often the higher the own profit from lying and the lower the loss for the deceived person (for an extension see Sutter, 2009). Schweitzer and Hsee (2002) point out that people tend to justify lying more easily when other people benefit from dishonest behavior. Following this argument, Wiltermuth (2011) shows that people are more likely to cheat when the benefits of doing so are split with another person even if this other person is totally unknown to the cheater. In a similar vain, Mazar and Aggarwal (2011) demonstrate that individuals who are primed in a collectivist mindset more frequently behave unethically, i.e., offering bribes, as they feel less responsible for their own actions. Thus, deceit also seems to be psychologically easier because of diffusion of responsibility, i.e., the likelihood to deceive increases when individual causal agency for unethical behavior is obscured (Bandura, 1991; Bandura, Barbaranelli, Caprara, & Pastorelli, 1996).

محتوای این محصول:
- اصل مقاله انگلیسی با فرمت pdf
- ترجمه فارسی مقاله با فرمت ورد (word) با قابلیت ویرایش، بدون آرم سایت ای ترجمه
- ترجمه فارسی مقاله با فرمت pdf، بدون آرم سایت ای ترجمه
قیمت محصول: ۱۷,۸۰۰ تومان
خرید محصول
  • اشتراک گذاری در

دیدگاه خود را بنویسید:

تاکنون دیدگاهی برای این نوشته ارسال نشده است

دروغگویی و مشوق های گروهی
مشاهده خریدهای قبلی
نوشته های مرتبط
مقالات جدید
لوگوی رسانه های برخط

logo-samandehi

پیوندها